Babam ve Babalar Günü

Tipik bir Türk’tü benim babam. Hayatı boyunca bir evi olsun istemiş, hep bu uğurda çalışmıştı. Kendi değimiyle İstanbul’a sırtında bir ceketle gelmiş, uzun süre parklar da yatmıştı. Öldüğünde beş katlı apartmanı vardı.  Bütün sohbetlerinin ana konusu evdi. Bir arkadaşının ne kadar varlıklı olduğunu anlatmak için “Düşünebiliyormusun tam 250 metrekarelik evde oturuyor” demişti bir keresinde bana.  Hep iyi evlerde oturmak, eşine ve çocuklarına iyi bir hayat yaşatmak istedi. Bu nedenle yıllarca izin kullanmadan ve tatil yapmadan çalıştı. Bu sayede hayallerinin büyük bir kısmını da gerçekleştirdi.  Dört çocuğunun üniversiteyi bitirdiğini ve iyi birer işe girdiklerini gördü mesela.  O yüzden huzurluydu öldüğünde. 

Ama ben zaman zaman çok üzülürüm babam için. Hayatı boyunca hep çalıştığı ve bir gün yüzü göremediği için hayıflanırım en çok. Hiç tatil yapamadığı için, tatil nedir bilmediği için hüzünlenirim.  Bu dünyadan erken göçtüğü, bazı güzellikleri yaşayamadığı için ağlarım.  Oysa hep hayalini kurduğu o büyük evlerde şimdi çocuklarının oturduğunu görmesini isterdim.  Yazları bir tatil köyüne ya da otele gidemese bile çocuklarının yazlığında keyif yapmasını dilerdim.  Ne bileyim bir tatil kasabasında, iyi bir restorantta  ayaklarını denize ya da dereye uzatıp keyifle balığını yemesini isterdim. 

Bu Pazar Babalar Günü, herkes karınca kararınca kendi babasına hediye alacak. Kimi yemeğe götürecek, kimi kucak dolusu bir öpücük verecek.  Benim gibi babası öbür dünyaya göç etmiş olanlar dua etmekle yetinecek. Yakınsa mezarlıklara gidilecek, uzaksa sadece gözyaşı dökülecek.  Ama ne olursa olsun babalar hep aranacak, hatırlanacak. 

Ben dünyadaki her kadının anne olmaması gerektiğine inanırım. Nasıl ki çocuğunu cami avlusuna bırakan ya da onu satan kadın anne değilse, çocuğuyla ilgilenmeyen ona iyi bir gelecek hazırlamayan erkekte baba değildir bana göre.  İşte bu nedenle bütün hayatını çocuklarına adayan, başları sıkışınca onlara yol gösteren tüm babaların babalar gününü kutlarım.