Balkon mu seversiniz bahçe mi?

Kızımla oğlumun bugünlerde en büyük keyfi balkona çıkmak. Havalar güzelleşti ya onlar da yemeklerini balkonda yemek, bir taraftan da arkadaşlarına laf atmak istiyorlar. Onların payına balkonda keyif yapmak düşünce bize de balkon mobilyası almak farz oldu tabi. Bugüne kadar eski mutfak masamız ve onun sandalyeleriyle idare ediyorduk. Ama evine çok düşkün olan 6 yaşındaki kızımın aklı salıncaklı balkon mobilyalarında. 3.5 yaşındaki oğlumsa olayı bir adım ileri taşıyıp bahçeli ev istiyor. Bahçesinde oyun evi kurmayı planlıyormuş. İşte bu düşüncelerle haftasonunu balkon mobilyası bakmakla geçirdim. Koçtaş’ta, Praktiker’de ve Bauhaus’ta çok güzel bahçe ve balkon mobilyaları var. Fiyatlarsa 250 liradan başlıyor, sizin zevkinize,  ürünün kalitesine ve fonksiyonuna göre 3-4 bin liraya kadar çıkıyor. Şüphesiz daha pahalıları da vardı ama alamayacağım için ilgilenmedim.
Aslında ben güzel balkonlara bakmayı severim. Bana göre İstanbul’un en güzel balkonları da Yeşilköy’de.  Bir muhitin insanı bu kadar mı zevkli olur. İnanın Yeşilköy’e her gidişimde kendi kendime bu soruyu soruyorum.  O çiçeklerin güzelliği, o rüzgar gülleri, balkon çanları Yeşilköy’de insana sadece huzur veriyor. Benim o kadar güzel bir balkon yapmaya ne vaktim, ne de sabrım yeter.  Zaten kültürümde de yok. Ben bahçe çocuğuyum.
İstanbul’un Kartal’ında bahçeli iki katlı bir evde büyüdüm ben. Alt katta teyzemler üst katta biz otururduk. Bitişiğimizde de amcamlar ve onların çocuklar vardı. Biz tüm kuzenler sabahtan akşama kadar sokakta oynardık. Yazları öğleden sonramız denizde geçerdi. Annemler Tekel’de çalıştıkları için genelde Tekel’in kampından denize girerdik. Diğer zamanlarsa hep sokakta oynardık. Şimdi çocukların anaokulunda ya da oyun gruplarında para verilerek öğrendikleri tüm oyunları ben sokakta oynardım. Yakantop, kurtarmaç  en sevdiğim oyunlardı. Misket oynarken az çocuğu ‘kökmedim’ yani. O nedenle şimdi balkon gibi sınırlandırılmış alanlarda yaşamak ya da oraları süslemek beni zorluyor. Ne yazık ki pek çoğumuz site içinde olsa dahi apartmanda yaşamaya mahkumuz. O yüzden balkonda bana iki hasır koltuk bir masa yeterde artar bile. Rüzgar gülünü çocuklar yırtar, çiçekleri koparırlar ya da ben sulamayı unuturum. Dedim ya ben balkon değil, bahçe çocuğuyum.